Waarom een goed aanbod niet altijd het juiste aanbod is
Een paar jaar geleden legde mijn werkgever me iets voor. Een functie waarin ik minder kon werken. De ene week twee dagen, de andere week drie. Zodat er ruimte kwam voor wat ik ernaast aan het opbouwen was.
Ik was ontzettend dankbaar. Het was een goed aanbod, oprecht bedoeld.
En toch zei ik nee.
Op dat moment werkte ik al jaren vier dagen in loondienst en één dag aan Studio Els. Die ene dag begon eigenlijk nadat we ons eigen huis hadden mogen bouwen. Er kwam een brief met daarin de kavel en het telefoonnummer van de buren, en onderweg stelde ik mezelf vragen waar ik daarvoor nooit eerder bij had stilgestaan.
Vragen over daglicht. Over luchtstromen. Over waarom een huis is ingedeeld zoals het is ingedeeld, terwijl bijna niemand zich dat afvraagt.
Die vragen brachten me bij een woord dat ik nog nooit had gehoord: Biophilic design. Vanaf dat moment veranderde de manier waarop ik naar een huis keek, definitief.
Terug naar dat gesprek op mijn werk. Het was een van de lastigste gesprekken die ik ooit heb gevoerd. Niet omdat het aanbod slecht was. Maar omdat ik voelde dat mijn aandacht allang ergens anders lag, verder dan ik mezelf durfde toegeven.
Dus koos ik voor onzekerheid. Voor een bedrijf dat nog moest bewijzen dat het kon bestaan.
Datzelfde patroon zie ik terug bij mensen die aan de vooravond staan van een verbouwing of nieuwbouw. De indeling die op papier klopt, de keuze die het meest voor de hand ligt, is niet altijd de keuze die past bij hoe je eigenlijk wilt leven. Dat vraagt om dezelfde eerlijkheid als dat gesprek op mijn werk van me vroeg.
Over die eerlijkheid, en over de weg van één dag in de week naar voluit ondernemer, vertel ik meer in een gesprek met Esther Bennet.
Beluister hier het hele gesprek (45 minuten)→
Dank je wel Esther Bennet voor de uitnodiging in jouw podcast serie over ondernemersreizen